bağlaç

bağlaç mıyım ben, neden sürekli sana ayrı yazılıyorum?

zynp

o yüzden

kimse anlamıyor çünkü kimsede gülüşünün eksikliği yok
kimse adını senin sesinden duymadı
kimse gecenin bir yarısı nefesini dinlemedi
sarılışınla uyanmadı
kimse tadının güzelliğini bilmiyor,
kimse anlamıyor... 

zynp

ağladım geçti

ağladım geçti hep...

ağlamak, ruhun yıkanması sanki, bir iç tufan/
gözyaşları sonsuz bir kaynak, aklından geçeni içinden atan/
ağlayabilmek büyük meziyet azaltmayan, küçültmeyen yanlış kurulmuş cümleler gibi, 
iyi seçilmemiş acele sözcükler gibi kalp kırmayan/
ağlamak bir kabulleniş, sessizce yapılan bir yakarış/

ağlamak, unutmanın başlangıcı/
azalırken çoğalmak/

bir pazarlık hayatla,
ağlamak.

zynp

karanfilden nefret ederim...

işim, sosyal çevrem, çevremle kurduğum tüm iletişim ve hatta çekirdek aile dışı ilişkilerim bana hediye edilmedi hepsi için emek harcadım, "uzanıp kendi yanaklarımdan öpüyorum" dünya emekçi kadınlar günümüz kutlu olsun... bugün tencere tavada indirim günü değil bugün önce "kadınlığımıza" sahip çıkma günü.. 

not: karanfilden nefret ederim, anıtkabir miyim ben?.. sakın!

zynp #8mart

şüphesiz...

şimdi burada olsan açar yaşar kemal okurdun bize,
üzerine birkaç kelam ederdik, ruhuna içerdik.

ben şimdi konuşamadıklarımı düşünüyorum,
gülemediklerim ağlatıyor beni,
ağlayamadıklarım ağrıtıyor.

iyi ki diyorum biliyorum bazı şeyleri,
görüyorum, anlıyorum..
bu hassasiyet senden şüphesiz...


zynp

iletişim bilgilerim..

zorunluluklar sok. 
ayıp olmasın apt.
a1 blok no:46!
kafes 
istanbul

zynp

merak etme, idare ediyorum bir şekilde...

Ben o kadar üzüldüm ki…

Ağlayamadım aylarca. Yokluğun o kadar büyük ve sonsuz geldi ki, nefes alamadım. Konuşamadım işe yaramayan teselli cümleleri karşısında. Sanki ağzımı açsam içeri dolan havayla boğulacaktım. Tavana baktım hep, bir tek orada seninle göz göze gelmeyecektim, çünkü hiçbir yaşımda yukarıdan bakmamıştın bana.

O kadar üzüldüm ki ben…

Üzüldüğümü görürsen bir şekilde, sen de üzülürsün endişesiyle hafızasız geçirdim o günleri. Teselli edilemeyerek intikam aldım etraftan sanki. Kimsenin elinden bir şey gelmedi çünkü beni bir tek senin sarılman iyi edebilirdi. Ve sen yoktun işte, bir anda “yok” olmuştun. Bunu, önce anlamam sonra da kabul etmem gerekti.

Orada olduğu için hep şükrettiğim, devamlı ve koşulsuz sevildiğim sığınağım bir anda tuzla buz olmuştu. Çatısız kalmışım gibi, camlarım açık unutulmuş gibi, kapım kapanmıyor gibiydi, göğüs boşluğumda oluşmaya başlayan cereyan önlenemeyerek önce içimi üşütmeye sonra da dondurmaya başladı.

Kimse beni tam olarak anlamadı…

O kadar üzgündüm ki, yalnızlaştım iyice “iyiyim ben merak etmeyin” cübbesini giyerek. Görünmez oldum sandım ama işte apaçık ortadaydım ve yanına yaklaşılamaz durumdaydım. İyi tanıyanlar bir adım uzakta durdu; düşsem tutacaklardı, az bilenler yerli yersiz konuştu teselli edebilmek için. 

Ben, hayatın ortasında ayazda dımdızlak duruyordum oysa ki, kulağımda rüzgar sandığım bir uğultuyla;
Hayatmış o, oysa...

.
.
.

Doğum gününde anladım seni bir daha asla göremeyeceğimi.. Varlığını temsil eden o gün ilk kez sensiz olmak, sensizliğin sonsuz oluşunu idrak etmek sonunda.. Ağlamak gibi aciz ve edilgen bir eylemle gerçekleştirdiğim bu "kutlama"  ruhun şad olsun diye, beni duy diye, belki son bir kez yanıma gelebilirsin diyeydi.. gelemedin. 

Sen benim kalbimi ısıtan biriciktin... 

Güzel uyu.. Bundan sonra ne zaman rakı içsem hep senin için, okuduğum her dizede sen olacaksın, yardım ettiğim her insanda, yargılamadan anlamaya çalıştığım her olayda. Güzel ve geniş kalbini kendime en rahat yatak belliyorum uyumak için geceleri, aklımdan bir an olsun çıkmadığını bil istiyorum... bazen ağız dolusu gülüyorum mutlu olduğumu gör diye, merak etme idare ediyorum baba bir şekilde.

zynp

kalan..

uzaklaştıkça geride küçülmen, sadece mesafeyle ilgili değildi...

zynp

doğal..

yılanın kabuk değiştirmesi gibi orta yerde acı çekiyordum,
izleyen de vardı, üzülen de..

ellerinden birşey gelmiyordu..

zynp

böyleyken böyle.. (2)

sonra dedi ki; gidiyorum, yalnız kalmak istiyorum

su serpildi içime,
gözümden taşan odur..

zynp

dikiş tutmuyor..

dünya kocaman
boşluk kocaman
ben küçücüğüm..

gelip dikiyorsun o koca deliği,
iğneyi ara ara bana da batırarak..
yanlışlıkladır diyorum
oysa hoşuna gidiyor

cüretkar cümlelerin, pamuk ipliği gibiler
boşluk dikiş tutmuyor
ya da sen vazgeçiyorsun her defasında

kocaman kalbimde kayboluyorsun ara ara
batıp çıkınca nefessiz kalıp korkuyorsun
ben böyle sevebiliyorum, elimden bir şey gelmiyor.


dünya kocaman
boşluk kocaman
ben küçücüğüm
sen de "yok" oluyorsun bir anda..



zynp

anlaştık mı?..

ben şımartılarak sevildim hep.. 

hor görülmeye, yok sayılmaya, sıradan olmaya alışkın değilim.. 

yapma..

hep öpüldüm, okşandım, koklandım..

uzağımda durma..

sözcükler de kırdı kalbimi sessizlik kadar..

yine de sen anlat hep, 

hep konuş,

sessiz kalma..

zynp

yaşamak için ölümü kabullenirsin..

her şeyin üstesinden gelebilirsin, ölümü sadece kabullenirsin;

iyi ya da kötü yaşamak için başka şansın olmadığını bilirsin.

zynp

biliyorum..

vitaminsizlikten diyorlar ama,
çocukluğumda taradığın saçlarım, yokluğundan dökülüyor ben biliyorum..

zynp

özür dilerim...

 Orkide güzel çiçek ama sen bir menekşe al; daha dirayetlidir menekşe. Çiçek seven, insan da sever hem unutma. 

 Masum sevinçler geride kalalı çok oldu. Şu beklentiler yok mu? Adamı bitirir, canına okur. Anın tadını çıkaramaz, şimdiyi yaşayamayınca da tüm sorumluluğu geleceğe yüklersin. Gelecek başı dik, kibirli, geçmiş umursamaz, tasasız, şimdi; utangaç, ürkek. Bakarsın yıllar geçmiş, üçü iç içe geçip erimiş, net olan tek şey ince, kalın çizgilerle yüzünde, kalbinde belirmiş. Kalp falına da bakılabilse keşke el falı gibi; derin, kısa ya da çatallı aşklar…

 İlkokulda öğretmen “kalp kanı pompalar, insan beyniyle sever asıl” dediğinde yaşamıştık ilk hayal kırıklığımızı, onca kırmızı kalp çizmiştik oysa kağıtlara, çok "gerçek" bir bilgiydi o yaş için. Zaman geçince iyice emin oldum, insan kalbiyle seviyor besbelli,beyni tamamen olayın dışında kalıyor. Yoksa bunca aptallık niye?

 Okulda öğrendiklerimizin çoğu gerçek hayatta işimize yaramadı. Zor bir durum var misal, üstesinden gelemediğin, öyle bir yerden düz çizgi çek ki her şey çözülsün geometride olduğu gibi; mümkün mü? Bir duruşun var hayatta ama iç açılarının toplamı nedense 180 etmiyor. Kafiyeli akmıyor hayat, yaşadıklarını olduğu gibi yazsan edebi değeri olmuyor. Planlı hareket edilmiyor. Enlem boylam hesabı tutmuyor, yaşananlar ortak paranteze alınmıyor. Anlayacağın okul; inatçı bir aile büyüğü gibi kapayıp gözlerini zamana, ne biliyorsa onu anlatıyor sana. Ben bu müfredatla büyüdüm, seni de öyle büyüttüm…

 Hatalarım oldu kabul, korumaya çalıştığımı zannederken seni, canına kastetmişim meğer. Içeride yaratılmış güzel bir dünya, sosyalleşerek örtbas edilmiş hayat korkusuyla beraber düşe kalka uyumlu gidiyordu. Ama bir gün ergenlik geç de olsa bitti. İdrak, yine beklenmedik anda geldi. Yetişkinlige geçiş; tercih edilen olmaktan alınan hazzın, yerini tercih eden olmaktan alınana bırakması bana göre. Hayatın iplerini artık eline almak; korksan da yapabilmek bunu.

 Zorladım seni, yordum. Sen de dirayetlisin menekşe gibi. Mevsimlerin değişkenliği kolay kolay öldüremez seni. Az da olsa bir ılıklık kalbini ısıtmaya yeter bilirim. Ne kadar umursamaz, alaycı görünsen de iyi tanıyanlar seni bilirler kalbindeki büyük ve yersiz sevgiyi. Kalbini yordum en çok… Olmayacak adamlar sevmeni istedim. Çocuk adamlar,arafta kalmış kararsız adamlar, kişiliksiz adamlar. Ayarın da yok ki; çok sevdin hep. Beraber üzüldük sonra yeminler ettik, tuzlu sular aktı gözlerimizden küçük denizler yaratmaya yetecek kadar. Anlattık… Anlattık… Düşündük sonra; sustuk… Yazdık, tükettik acıyı yenisine yelken açtık bilmeden. İçerek, gülerek, şarkılarla yol aldık zamanda kilometre hesabı yapmadan.

 Aslında yaşam; doğduğun an itibariyle bir bitişe uyanmak; zamanını, bilemediğin bir sona doğru geri saymaya başlamak. Hal böyleyken çocukların büyüme çabası ne acı, ilk gençliği aceleye getirişimiz ne ironik. Farkına vardıkça çözülemeyen bu denklem, üzerine düşündükçe daha karmaşık hale geliyor. Oysa çok basit bir hesabı varmış; az bilgi çok mutlulukmuş ve bu dengenin kurulabilmesi için merak şeytanının uyuklaması gerekiyormuş. . . .

 Bu mektup, af dileği senden, günah çıkarma; bu mektup, iyi niyetimin –kötü sonuçlar doğurmuş olsa da- varlığından haberdar etmek seni. Sana olan sevgimin göstergesi. Ne yaptıysam, aklım erdiğince iyi olalım diye yaptım. Ne yaptıysam ikimiz için yaptım. Ve ne yaptığımın çok sonraları farkına vardım.Öyle sevdim ki seni, başkalarını sevmeye gücüm kalmadı. Öyle korudum ki seni,yanına kimseler yaklaşamadı. Öyle sahiplendim ki, görünmeyen derinliklerinde kalbinin yalnız kaldın. Oysa tek dileğim iyi olmamızdı…

 Bu mektup tasasız geçmişten güç alarak, ürkek şimdiye rağmen kibirli geleceğe yazılıyor. Yeni sana, yine bana yazılıyor. Bu mektup yıllar sonra oku diye… Aldığın derslerin sayısı daha da artacak. Daha çok gülmüş, ağlamış, hırpalanmış olacaksın ve aslında her seferinde çoğalacaksın. Yıllar sonra okunsun diye yazıyorum bu mektubu pasa gönlüme, kendime…

 Bir çiçek büyüt, menekse olsun… Çiçek seven insan da sevebilir hem unutma…

zynp

konuş onlarla..

ancak bir narsisist sevdiği tüm adamların zeki olduğuna inanabilirdi,
işte benim aptallarla hikayem böyle başladı.

zynp

gölge..

ne güneşli gündü, ne güneşli gülüştü..
güneşliydi  gözlerin,  
güneşliydi ümidim ama üzerine gölge(n) düştü..

zynp

can kurtaran yok mu?..

kalbimi tıka basa doldurdum yokluğunda.

şimdi kalp fesadından ölebilirim;
kendime cinayet süsü verebilirim.

zynp

gibi..

"Senin gibi bir sevgilim olsun isterdim" dedi
Durdum; kısık gözlerimle "gibi"nin altını çizdim.
Gülümsedim. Sustum. Yutkundum.

zynp

aslına bakarsan..

isimlerimizin bile büyük ünlü uyumu yoktu

zynp