neyse ki..

esiyordu hava neyse ki..

içimi ferahlatıyordu telaşın, tereddütün, iniş çıkışların arasında. esiyordu neyse ki.. estikçe; diyemediklerimi alıyordu benden, duyamadıklarımı getiriyordu karşılığında, içimi rahatlatıyordu. boğazımdaki düğümleri tek tek çözüyor, gözyaşı görürse etrafta bahane oluyordu bir yandan..

oldum olası eserekliyim ben de; sakin değil, sabit değil, hareketli, eserekli.. belki ondan iyi geliyor bana denizin dalga sesi, rüzgar belki ondan huzur veriyor çoğunun aksine.. ürpermek, yeniden başlatmak sanki bedeni, hafif serin bir rüzgar gibisi yok belki..

esiyordu hava neyse ki.. saçlarım uçuşarak, eteklerim havalanarak, her an yok olabilir endişesiyle yüreğim ağzımda yürüdüğüm bu uzun yol başka türlü çekilmezdi, başka türlü doyulmazdı tadına.. başka türlü, sonunda belki bir ışık vardır umuduyla bu kadar körlemesine sadece umarak yürünmezdi.. bu kadar sineye çekilmezdi cam kırığı gibi cümleler..

esiyordu neyse ki..

zynp

Yorumlar

bgmedia dedi ki…
Rüzgarları anlat bana...
:)

Gerçekten güzel yazı olmuş. Diline sağlık !

Popüler Yayınlar